هیچ کس نه شنیدن را دوست ندارد. آن هم در یک زندگی مشترک که اساسش موافقت و تفاهم است. کسی دوست ندارد که راهش سد شود و نه بشنود. با وجود این نه گفتن یکی از کلمات کلیدی در چنین زندگی ای است.

کلمه ای که بعضی ها با بیش از حد استفاده کردنش تاثیرش را کم می کنند و بعضی ها هم توان گفتنش را ندارند و با به زبان نیاوردنش اوضاع را خراب می کنند. قرار نیست این کلمه هر روز هزار بار در زبان تان بچرخد و زندگی تان را منفی کند اما اگر یاد بگیرید که کجا و چه زمانی از آن استفاده کنید، بخش زیادی از اختلافات و سوء تفاهم های میان تان از بین خواهند رفت و اوضاع زندگی مشترک تان هم روز به روز بهتر خواهد شد.

..

برای دیدن نوشته برو به ادامه مطلب

www.LOvetarin.org

ما نه کف دست تان را می خوانیم و نه فال تان را می گیریم؛ برای اینکه بگوییم کدام مرد، مرد زندگی شماست، نه می توانیم جادو کنیم و نه چیزی را پیشگویی کنیم. تنها می توانیم با دیدن و یادآوری برخی نشانه ها، امکان شناسایی مرد رویایی تان را برای شما فراهم کنیم. فهمیدن اینکه آیا یکی از همین مرد های اطراف تان، مرد زندگی شماست یا نه، کمی زمان می برد. پس با نشانه های یک مرد رویایی آشنا شوید و ببینید که چه کسی در اطراف تان این نشانه ها را در رفتارهایش بروز می دهد.

آیا مرد ایده آل وجود دارد ؟

● نشانه اول؛ احترام

وقتی می خواهیم ببینیم که آیا یک مرد، مرد واقعی زندگی شماست، به اولین نکته ای که باید توجه کنیم، وجود احترام است. احترام موضوعی است که در صدر جدول خوشبختی قرار دارد و خودش را به هزار و یک جلوه نشان می دهد و البته احترام یک موضوع ۲جانبه است؛ موضوعی که هم شما باید برای رعایت کردنش تلاش کنید و هم همسرتان باید در رفتارهایش آن را نشان دهد. اگر می خواهید بدانید احترام در رابطه میان شما و نامزد تان جایی دارد، می توانید از نشانه های زیر کمک بگیرید:

اهل سازش است و به خاطر منافع مشترک تان کوتاه می آید. او گذشت های شما را می بیند و برای کم کردن فشار روی شما و ارتباط تان، گاهی از خواسته هایش می گذرد.

به احساسات و نگرانی های شما گوش می کند و بدون نصیحت کردن یا رنجیدن، برای درک کردن شان تلاش می کند.

می داند که یک آدم بی عیب و نقص نیستید اما شما را همان طور که هستید دوست دارد و با دیگران مقایسه تان نمی کند.

برای نظر های شما ارزش قائل است؛ قبل از هر تصمیم اساسی ای، نظر شما را می پرسد و با تک روی سعی نمی کند حرف خودش را به کرسی بنشاند.

وقتی موفقیتی به دست می آورید با تمام وجود برای تان خوشحال می شود و سعی می کند زمینه را برای موفقیت های آینده تان فراهم کند.

احترام فقط در لحن خوب و رفتار پرمحبت خودش را نشان نمی دهد. پس اول ببینید که نامزد تان نشانه های بالا را در رفتارهایش نشان می دهد یا خیر و بعد وجود آن ها را در رفتارهای خودتان بررسی کنید.

● نشانه دوم: اولویت های مشترک

همه ما ایده آل هایی در ذهن مان داریم که از بچگی، وقتی صحبت ازدواج در آینده می آید، در ذهن مان چرخ می زنند. از ویژگی های ظاهری ای مثل قد و وزن گرفته تا شرایط مالی، تحصیلات و خصلت های رفتاری. مسلما هیچ دختری دوست ندارد همسر آینده اش بی پول یا بدخلق باشد اما اولویت گذاری آدم ها برای این ویژگی ها یکسان نیست. یکی به شأن اجتماعی اهمیت بیشتری می دهد و یکی به خلق وخو؛ یکی خانواده برایش مهم است و یکی هم پول. اما برای شما کدام مهم تر است؟

..

برای دیدن نوشته برو به ادامه مطلب

www.LOvetarin.org

«احساس می کنم فقط این منم که از لحاظ عاطفی روی رابطه مان کار می کنم. اگه من این کار را نکنم، شوهرم نمیدونه چکار باید بکنه و توی زندگیمون با مشکل روبرو می شیم.؟»

مرتب در حال محبت کردن به شوهرم هستم، او از کار من خیلی خوشش میاد، اما بعضی اوقات این سؤال به ذهنم می رسد که اگر من به این اندازه بهش محبت نمی کردم، آیا او بازم منو دوست داشت؟»

«همیشه این منم که بیشتر به او عشق می ورزم.آرزو دارم مردی را پیدا کنم که همان اندازه که من به او عشق می ورزم، او به من عشق بورزد، ولی واقعاً فکر نمی کنم چنین مردی وجود داشته باشد.»

آیا تا به حال احساسی مشابه این زن ها داشته اید؟ و یا این شما هستید که بیشتر بر روی رابطه ی خود کار می کنید و از خودتان مایه می گذارید؟ آیا هرگز به طرزی پنهانی آرزو کرده اید، ای کاش به همان اندازه که شما همسرتان را دوست دارید، او نیز شما را دوست داشت؟ در این مقاله راجع به بزرگترین اشتباهی که زن ها در روابطشان مرتکب می شوند، صحبت می کنیم؛ این اشتباه که چطور ما زن ها بیشتر از آن چه که عشق دریافت می کنیم، عشق می ورزیم.

تعداد بی شماری از زن هایی را دیده ام که در حالی که گریه می کردند از روابطشان با نامزد یا همسرانشان برایم می گفتند.آن ها در حالی که درد عظیمی در چشمانشان بود، به من نگاه می کردند و می پرسیدند: «من، او را خیلی دوست دارم.هر کاری از دستم بر می آید برایش انجام می دهم، ولی چرا آن طوری که من او را دوست دارم او مرا دوست ندارد.من نمی فهمم مرتکب چه اشتباهی می شوم؟» در برخی از سمینارهایم بعضی از زن ها بلند می شوند و در حالی که اشک در چشمهایشان حلقه زده رو به شوهرانشان کرده ومی گویند:«عزیزم تو میدونی چقدر دوستت دارم، اما این قلبم را به درد میاره که مرتب مجبورم عشق را ازت گدایی کنم، تا شاید کمی از اونو به من نشون بدی.چرا عشقت را آن جوری که من به تو نشون میدم، تو به من نشون نمیدی؟»

..

برای دیدن نوشته برو به ادامه مطلب

www.LOvetarin.org

برای تو نامه ای می نویسم…
دلتنگی که دست از سر دل بر نمی دارد.
دلتنگی که فاصله را نمی فهمد !
نزدیک باشی و اما دور…دور…دور !
تنها که باشی تمام دنیا دیوار و جاده است.
تمام دنیا پر از پنجره هایی است که پرنده ندارند…
پر از کوچه هایی که همه ی آن ها برای رهگذران عاشق به بن بست می رسند!
فکر کن پای این دیوارهای سرد و سنگین چه لیلی ها و مجنون ها که می میرند!
خون بهای این دل های شکسته را چه کسی می دهد ؟!
حالا نشسته ام برایت نامه ای بنویسم.
می دانی ، نامه ها می مانند حتی وقتی برای همیشه پنهان باشند و کسی که باید ، آن ها را نخواند! قرار نیست این را هم بخوانی…قرار نیست بیقراری ام را بفهمی !
قرار نیست بدانی که چند جای این نامه با اشک خیس شد و چند واژه را پنهان کرد…
قرار نیست بفهمی که دوست داشتن چقدر سخت و عشق چه درد بزرگی است…
قرار نیست که بفهمی چقدر دوستت دارم!!! و چه اندازه این دوست داشتن پیرم کرد…
اما برایت این نامه را می نویسم برای روزی که تو هم دلتنگ باشی! دلتنگ کسی که دوستش داری…
برای روزی که هزار بار پشت پنجره رفته باشی و هزار قاصدک را بوسیده باشی! برای روزی که به هوای هر صدای پایی تا دم در دویده باشی و با بغضی سنگین در انتظارش نشسته باشی!
برای شب هایی که در تمام فال های حافظ هم خبری از آمدنش نباشد و هزاربار پیراهنش را بوییده باشی!
تو فکر می کنی آن روز چند سال خورشیدی دیگر است؟
آن روز چقدر از هم دور شده باشیم ؟
پای کدام بن بست کنار کدام درخت پایین کدام پنجره برای آخرین دیدار گریسته باشیم؟
هنوز زود است… برای تو که از حال دلم غافلی زود است… نباید بفهمی که این روزها چقدر دلتنگم… نباید بفهمی که قدم هایم هر روز پیر و پیرتر شده اند ! و هر روز سایه ام ، کمرش خم و خم تر می شود!
این روزها برای گریستن دیگر باران را بهانه نمی کنم…
برای بیقراری ام سراغ پنجره ها نمی روم…
وقتی قاصدکی روی شانه ام می نشیند دیگر از تو خبری نمی گیرم شاید نشانی ام را گم کرده ای…
موهایم یک در میان سپید و سیاهند مثل روزهایی که یک در میان شاد و ناشاد می گذرند! کوچه ها را که نگو… بی خبرتر از آن می گذرم که پنجره ای برایم گشوده شود… تکان دستی ، سلامی… خیال کن غریبه ای که او را هیچ کس نمی شناسد! هنوز هم ایستگاه ها را دوست دارم…
نیمکت هایی که بوی تنهایی می دهند.
هنوز هم انتظار را دوست دارم.
هنوز هم زل می زنم به هر قطاری که می گذرد…
به دست هایی که توی هوا تکان می خورند و به بوسه هایی که میان دود… گم می شوند !
خوش به حال قطارها همیشه می رسند… اما من… هیچ وقت نرسیدم ! هیچ وقت… تمام زندگی ام فاصله بود…
این نامه باشد برای روزی که یکی از این قطارها مرا هم با خودش برده باشد…
چمدانی پر از نامه جا می ماند برای تو ، از مسافری که عمری عاشقت بود…

داوود داغستانی